Zaburzenia miesiączkowania

Zaburzenia miesiączkowania mogą przebiegać pod wieloma postaciami. Najczęściej występują jako nieprawidłowości w częstotliwości oraz obfitości krwawień, czasu trwania, czy dolegliwości towarzyszących krwawieniom miesiączkowym.

Problemy mogą pojawiać się już od pierwszych miesiączek np.:

  • w pierwotnym braku miesiączki – brak krwawień po 16. roku życia
  • w obfitych krwawieniach miesiączkowych, np. w zaburzeniach krzepnięcia
  • w rzadkich, nieregularnych krwawieniach – pojawiających się po więcej niż 35 dniach
  • w krótkich cyklach – trwających mniej niż 22 dni

Nagle pojawiające się zaburzenia u osoby bez wcześniejszych nieprawidłowości mają najczęściej charakter wtórny:

  • Wtórny brak miesiączki – gdy przez 6 miesięcy nie pojawiło się krwawienie z dróg rodnych.
  • Wtórnie bolesne krwawienia miesiączkowe – gdy przyczyną dolegliwości są nieprawidłowości stwierdzane w obrębie miednicy.
  • Obfite krwawienia, plamienia międzymiesiączkowe – w konsekwencji powstałych mięśniaków, polipów, zmian rozrostowych w drogach rodnych, czy toczących się stanów zapalnych.

Prawidłowy cykl miesiączkowy trwa 28 +/- 5 dni.

Rytm krwawień miesiączkowych regulowany jest przez oś hormonalną. To ona odpowiada za prawidłowy rozwój i dojrzewanie kobiecych narządów płciowych, a następnie steruje cyklicznością zachodzących w drogach rodnych przemian. Na jej funkcjonowanie mogą mieć wpływ czynniki takie jak: stres, rytm snu i czuwania, różnorodne diety, wysiłek fizyczny, a także leki i używki. Nieprawidłowe krwawienia mogą być objawem toczących się chorób ogólnoustrojowych. Długotrwałe oddziaływanie może powodować przejściowe lub stałe zaburzenia osi hormonalnej, a co za tym idzie może mieć negatywny wpływ na regularność krwawień miesiączkowych.

Hormony jajnikowe – estrogeny i gestageny produkowane w prawidłowo funkcjonującym II-fazowym cyklu miesiączkowym wpływają na cały organizm kobiety, od gęstości kości po sferę psychiczną. Stąd też w sytuacji długo utrzymujących się zaburzeń, mogą wywołać ogólnoustrojowe skutki. W zależności od problemu, mogą dotyczyć lub prowadzić do:

  • anemii
  • zaburzeń płodności, trudności z zajściem w ciążę lub jej donoszeniem
  • zaburzeń metabolicznych, w tym: lipidowych, insulinooporności, cukrzycy, osteoporozy, chorób sercowo-naczyniowych
  • androgenizacji- nadmiernego owłosienia w typowo męskich okolicach ciała, trądziku, wypadania włosów, obniżenia tembru głosu
  • chorób nowotworowych, rozrostowych narządu rodnego i piersi
  • przyspieszenia procesów starzenia się
  • dysfunkcji seksualnych, atrofii urogenitalnej

W razie wątpliwości lub zauważenia niepokojących objawów warto zgłosić się do ginekologa. Właściwa diagnostyka polega na poszukiwaniu przyczyn zaburzeń miesiączkowania. W tym celu wykonuje się badanie ginekologiczne, oznaczenia hormonalne, USG, czasem poszerzone dodatkowo o zabiegi ginekologiczne lub konsultacje lekarzy innych specjalności. Ustalenie przyczyn umożliwia dobranie odpowiednich metod terapeutycznych, co poprawia komfort i zapobiega rozwojowi poważnych powikłań.

Leave a reply